Het is al een hele tijd geleden, maar ik wil toch nog even een stukje over Berlijn plaatsen. Het is namelijk een stad waar ik al een hele tijd heen wilde, maar op de een of ander manier kwam het er steeds maar niet van. Elke keer was er wel iets anders wat leuker of spannender of ........jawel goedkoper was. Tja als je voor 20 euro naar Rome kan vliegen dan is de keus opeens toch niet moeilijk meer.

Oscar gaf aan graag naar Duitsland te willen. Hij zag het al helemaal voor zich: Idylische dorpen, bergachtig gebied en de daarbij horende rust. Omdat hij het land al had gekozen, vond ik dat ik dan wel mocht bepalen naar welk idylisch, bergachtig en rustig dorpje we dan zouden gaan........Ik koos Berlijn.

Nadat we lekker op elkaar gepakt in de trein een uur of 6 hadden gelegen/gezeten al slapend, puzzelend, lezend en naar buiten kijkend aankwamen in Berlijn zijn we gelijk maar naar het hotel gegaan. Gewoon lekker van de troep af en opfrissen geblazen. Het was een hotel wat niet erg gezellig oogde, maar oke dat doen meer gebouwen niet in Berlijn. De kamer was ruim, schoon en we hadden mooi uitzicht over de stad, dus helemaal niks te klagen.

Ach ik kan hier wel gaan vertellen wat we precies van minuut tot minuut hebben gedaan, maar da's natuurlijk niet erg leuk om te lezen. Het thema van de reis was het opzoeken van de geschiedenis, stasi, oorlog ed. Niet een erg vrolijk thema, maar wel zeker heel indrukwekkend. We hebben checkpoint charly gezien, het mauer museum, de muur. Ik dacht altijd dat "de muur" een muur was en dat dat alles was, maar er kwam zoveel meer wreedheid bij kijken. Een muur, het bijbehorende ijzerdraad, een stuk met landmijnen, honden die getraint waren om mensen aan te vallen en wachttorens met bewakers die getraint waren om raak te schieten, niet eerst te waarschuwen. Het lukte een enkeling om te ontsnappen, maar dat het grote risico's met zich meebracht om dat te proberen, bewijzen de foto's van slachtoffers die te bezichtigen zijn ter nagedachtenis van hen die vrijheid zochten en dit met hun leven moesten bekopen.

De stasigevangenis maakte veel indruk op me. Geen gevangenis met moordenaars of overvallers, nee een hel gevuld met mensen die een mening hadden. We werden rondgeleid door een man die er zelf ook een half jaar gezeten had. De reden: Hij speelde in een bandje dat amerikaanse liedjes ten gehore bracht. De gevangenis was koud, men had een cel te delen met anderen, je moest op je rug slapen met je handen boven de deken. Overdag mocht je niet zitten of liggen en diende je te blijven staan in de cel. Elke 3 tot 10 minuten keek een bewaker of je je wel aan de regels hield. Deed je dit niet dan waren straffen onmenselijk. In een zitcel of watercel en dan gelijk 4 dagen, zo triest om te zien.

Ondanks dat we heerlijk gewinkeld hebben, vaak een terrasje hebben gepakt en veel hebben rond gewandeld, kan ik niet zeggen dat deze reis onder de categorie "leuk" viel. Het was juist een heel indrukwekkende reis, waarbij me weer duidelijk werd hoe ziek een mens kan zijn. Ik kan niet zeggen dat ik dan maar niet had moeten gaan, want het ontkennen of niet willen herrineren maakt het niet minder waar. Juist deze plekken bezoeken, juist weten wat er gebeurd is en juist het besef dat ik blij mag zijn met mijn vrijheid, omdat dit niet zo vanzelfsprekend is, maakt dat ik een tevreden mens ben. Ik heb niet alles wat ik wil, maar ik heb alles wat ik nodig heb en dat is meer dan genoeg.